Μια Αποχαιρετιστήρια Επιστολή στον Αγαπητό Αναγνώστη

0
1719

«Before us lies eternity. Our souls
are love… and a continual farewell.»
Ephemera, W.B.Yeats

~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

Αγαπητέ Αναγνώστη του Γελωτοποιού,
νομίζω ότι οφείλω να σου στείλω αυτή την επιστολή, για να ξεκαθαρίσω κάποια θέματα σχετικά με την απουσία μου από το διαδίκτυο -που θα κρατήσει λίγο καιρό ακόμα.

Καταρχήν και καταρχάς σ’ ευχαριστώ που διαβάζεις τα αλλοπρόσαλλα κείμενα του μπλογκ.

Η ανταπόκριση σου στις ονειροφαντασίες μου και στους διόλου δόκιμους στοχασμούς μου ήταν πάντα θερμή -κάποιες φορές και υβριστική, αλλά κι αυτό είναι μέρος του παιχνιδιού.

Το feedback, η ανάδραση που έχει ένα κείμενο στο ίντερνετ είναι τόσο ισχυρή που κάνει την όλη διαδικασία εθιστική. Γράφεις αυτό που νιώθεις, το ανεβάζεις, και περιμένεις να δεις πόσοι νιώθουν κάτι παρόμοιο με σένα.

Για έναν συγγραφέα της παλιάς σχολής (έγραφα στη γραφομηχανή μου, μια Olympia Splendid του ’69, πολλά χρόνια πριν αποκτήσω υπολογιστή και σύνδεση) μια τόσο άμεση αλληλεπίδραση με τον Αγαπητό Αναγνώστη ήταν σαν πιπέρι καγιέν στη στραπατσάδα. Καίγεσαι, αλλά σ’ αρέσει. Και διαρκώς αυξάνεις τη δόση.

Όμως, Αγαπητέ Αναγνώστη, κάθε καλλιτέχνης οφείλει να επαναπροσδιορίζει τον εαυτό του, ν’ αποφεύγει τις μανιέρες, να βγαίνει από το βολικό -και εθιστικό σαν καγιέν- κουτάκι του.

Για να είμαι ειλικρινής, ίσως να μη συνειδητοποιούσα ότι χρειάζομαι μια αλλαγή αν δεν έπεφτε το 2019 πάνω μου σαν τρελό φορτηγό.

Δεν ξέρω αν είναι ανάδρομος ο Ερμής για τους Σκορπιούς ή αν κάποιος με καταράστηκε ή αν απλώς επαληθεύεται ο Νόμος του Μέρφυ -και το γνωμικό του Σοφοκλή: Ενός κακού μύρια έπονται.

Η καινούρια χρονιά με γράπωσε με νύχια και με δόντια και δεν λέει να μ’ αφήσει. Μέσα σε μια χιονοστιβάδα απογοητεύσεων, λαθών και πληγμάτων (μόνο ψύλλους δεν πιάσαμε, Ιώβ) κατάλαβα ότι πρέπει να επιχειρήσω κάτι πιο μακρόπνοο. Ένα μυθιστόρημα.

~~

Η διαδικασία συγγραφής ενός μυθιστορήματος είναι πολύ διαφορετική από εκείνη του μπλογκ, από τα κείμενα που προορίζονται για άμεση κατανάλωση στο διαδίκτυο.

Το μυθιστόρημα είναι μια βουτιά στο άγνωστο, μια μακριά πορεία, μοναχική κι αβέβαιη -σφυρίζοντας το θέμα απ’ τη Γέφυρα του ποταμού Κβάι.

Μοναχική, γιατί δεν υπάρχει καμία αλληλεπίδραση για πολύ καιρό.
Αβέβαιη, γιατί δεν ξέρεις τι θα καταφέρεις να γράψεις, αν θα καταφέρεις να το γράψεις, ούτε αν θα εκδοθεί.
Σφυρίζοντας το θέμα του Κβάι, γιατί μπορεί ανά πάσα στιγμή όλα να καταρρεύσουν -ή να το ανατινάξεις μόνος σου.

Κι όμως, ενώ η πραγματικότητα μου δείχνει τα δόντια της, αποφάσισα να βγω απ’ το κουτάκι του μπλογκ για ένα μεγαλύτερο ταξίδι, για να γράψω ένα διασκεδαστικό και φανταστικό μυθιστόρημα.

Διασκεδαστικό, γιατί πρωτίστως εγώ έχω ανάγκη να χαμογελάσω -τι σόι Γελωτοποιός είναι αυτός που δεν χαμογελά;

Φανταστικό, γιατί δεν μπορώ άλλο την πεζότητα της ζωής, όπου τα μόνα γράμματα που λαμβάνω είναι (φουσκωμένοι) λογαριασμοί, και ποτέ δεν μου στέλνει ένα γράμμα ο Θερβάντες, ο Βαν Γκογκ, ο Γκάνταλφ, ο Πήτερ Παν, ο Θεός ή κάποιος άγνωστος απ’ τη Παταγονία.

~~

Ξεκίνησα λοιπόν, κι ήδη έχω φτάσει τις εκατό σελίδες, όπου εμφανίζονται ένας νεκρομάντης αλκοολικός και μια μάγισσα που ακούει Μίμη Πλέσσα στο Θησείο, ένας ιδιόρρυθμος προφήτης του Τέλους-του-Κόσμου, κι ένας σκακιστής που έχει μικρό κρανίο σαν τον Στέφαν Τσβάιχ. Όλοι εν πλω για την Αλεξάνδρεια του Τσίρκα και του Ντάρρελ.

Πού θα φτάσει δεν ξέρω ακόμα, αλλά νομίζω ότι θα συμπεριλάβει και το Βιβλίο της Ερήμου, το μόνο αυθεντικό γραπτό του νεαρού Ιησού -που αργότερα έγινε γνωστός ως Χριστός. Ίσως να εμφανιστεί κι ο Σήμαν της CIA, ο Έλληνας που έδωσε την εντολή να σκοτώσουν τον Κένεντι.

Το μυθιστόρημα είναι μια μαγική εικόνα που παίρνει σχήμα καθώς γράφεις. Ίσως να εμφανιστεί η εικόνα ενός δαίμονα, ίσως ένα γυμνό του Μοντιλιάνι. Ο χρόνος θα δείξει.

~~

Όσο καιρό θα λείπω, κι αν νιώσεις ότι σου λείπω, Αγαπητέ Αναγνώστη, μπορείς να διαβάσεις κάποιο απ’ τα παλιότερα κείμενα. Υπάρχουν 1.037 κείμενα στο μπλογκ, όλα πρωτότυπα (και 99 μεταφρασμένα στα αγγλικά, τα περισσότερα απ’ τον Αλέξανδρο Μαντά, αλλά κι από άλλους. Για τα αγγλικά πάτα το εικονίδιο της βρετανικής σημαίας, κάτω απ’ την εικόνα του φυλακισμένου Μπάστερ Κήτον, δίπλα στο ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ).

Κάτω δεξιά στην αρχική σελίδα μπορείς να επιλέξεις και κατηγορία. Υπάρχουν τα Κοινωνικά Πολιτικά, τα Φιλοσοφικά, περί τέχνης, καθώς και βιογραφίες αγαπημένων καλλιτεχνών, κείμενα για την ψυχολογία, και η αγαπημένη μου πάντα κατηγορία, το διήγημα.

Ακόμα κι αν διαβάζεις ένα κείμενο την ημέρα θα σου πάρει τρία χρόνια να τα διαβάσεις. Εγώ θα ολοκληρώσω το μυθιστόρημα πολύ πιο γρήγορα και θα επανέλθω -ελπίζω.

Κι αν νιώσεις, Αγαπητέ Αναγνώστη, την επιθυμία να ενισχύσεις την προσπάθεια ενός ανθρώπου που βαδίζει σ’ ετοιμόρροπες γέφυρες, υπάρχει σε εμφανές σημείο το Donate του PayPal, καθώς κι ένας λογαριασμός τράπεζας -για όσους δεν τα καταφέρνουν με τα διαδικτυακά. Κάθε προσφορά θα σου επιστραφεί από το Σύμπαν -με τόκο.

~~

Αυτά για την ώρα (κοντεύει μία το πρωί), Αγαπητέ Αναγνώστη. Σ’ ευχαριστώ για τη συντροφιά που μου έκανες τόσα χρόνια. Ελπίζω να σε βρω κάπου εδώ γύρω, όταν επιστρέψω απ’ το ταξίδι μου.

Και μην ξεχνάς ότι όλα είναι κομμάτι της διαδρομής. Ακόμα και τα πιο κακοτράχαλα μονοπάτια. (Αυτό στο γράφω για να το θυμάμαι κι εγώ).

Μην χάνεις το κουράγιο σου, συνέχισε να προχωράς. Κάποια στιγμή θα φτάσεις σπίτι και θα έχεις πολλές ιστορίες να διηγηθείς. Για Λαιστρυγόνες, για Κύκλωπες -κι όσα σου ψιθύρισε η Καλυψώ στην αμμουδιά.

Όχι αντίο λοιπόν, μόνο εις το επανιδείν.

~~

(Στη φωτογραφία ο καλλιτέχνης στον χώρο εργασίας του, το μπαλκόνι.)